Medisch  >  Microplastics dringen binnen in de menselijke placenta

Microplastics dringen binnen in de menselijke placenta

Onderzoekers in Italië hebben microplastic (MP)-fragmenten geïdentificeerd in vier menselijke placenta's die na de bevalling werden gedoneerd voor onderzoek. "De aanwezigheid van MPs in het placentaweefsel vereist heroverweging van het immunologische mechanisme van zelftolerantie," noteerden Antonio Ragusa, MD, en zijn team van het San Giovanni Calibita Fatebenefratelli Ziekenhuis, Rome. "De placenta vertegenwoordigt de interface tussen de foetus en de omgeving."

In een pilot observationele studie gepubliceerd in Environment International, gebruikten de onderzoekers Raman microspectroscopie om de placenta's van zes vrouwen met fysiologische zwangerschappen te analyseren op de aanwezigheid van MPs. MPs werden gedefinieerd als partikels kleiner dan 5 mm die het gevolg waren van de afbraak van plastic in het milieu, zoals plastic voorwerpen, coatings, lijmen, verven en persoonlijke verzorgingsproducten. Gegevens uit eerdere studies hebben aangetoond dat MPs kunnen overgaan in levende organismen, maar deze studie is de eerste die MPs identificeerde in menselijke placenta's, aldus de onderzoekers. 

Polypropyleen en pigmenten geïdentificeerd 

In totaal werden 12 microplastic-fragmenten geïdentificeerd in het weefsel van de placenta's van vier vrouwen; 5 aan de foetale zijde, 4 aan de maternale zijde en 3 in de chorioamniotische membranen, wat suggereert dat MPs alle niveaus van het placentaweefsel kunnen bereiken, aldus de onderzoekers. De meeste MPs waren ongeveer 10 mcm groot, maar twee waren ongeveer 5 mcm.

Alle 12 MPs waren gepigmenteerd; hiervan werden 3 geïdentificeerd als gekleurd polypropyleen en de andere 9 bevatten pigmenten die in verschillende artikelen worden gebruikt, waaronder coatings, verven, kleefstoffen, pleisters, vingerverf, polymeren en cosmetica, en persoonlijke verzorgingsproducten. De onderzoekers gebruikten een softwareprogramma om de pigmenten te analyseren en matchten deze met informatie van het European Chemical Agency voor identificatie van de commerciële naam, chemische formule, International Union of Pure and Applied Chemistry-naam en Colour Index Constitution Number.

Het mechanisme waardoor MPs de bloedbaan kunnen binnendringen en de placenta kunnen bereiken, blijft onduidelijk, aldus de onderzoekers. "De meest waarschijnlijke transportroute voor MPs is een mechanisme van partikelopname en -translocatie, die reeds werd beschreven voor de internalisatie vanuit het maagdarmkanaal. Zodra MPs het maternale oppervlak van de placenta hebben bereikt, kunnen ze, zoals andere exogene materialen, het weefsel diep binnendringen door verschillende transportmechanismen, zowel actief als passief, die nog niet goed worden begrepen."

De variatie in lokalisatie en kenmerken van de partikels die in de studie werden gevonden, suggereert dat de passage van MPs naar de placenta beïnvloed kan zijn door fysiologische omstandigheden en genetica, evenals door voedings- en leefstijlgewoonten van de patiënten, noteerden de onderzoekers.

De bevindingen van de studie waren beperkt door verschillende factoren, waaronder de kleine steekproefgrootte en de observationele studiedesign.

De aanwezigheid van MPs in de placenta kan de zwangerschap echter op verschillende manieren beïnvloeden, waaronder immuniteit, groeifactorsignalering, maternale-foetale communicatie en migratie van verschillende celtypes en macrofagen, noteerden de onderzoekers. Bovendien zouden MPs een transgenerationeel effect op metabolisme en voortplanting kunnen hebben.

"Verder onderzoek moet worden uitgevoerd om te evalueren of de aanwezigheid van MPs in de menselijke placenta immuunresponses kan opwekken of kan leiden tot het vrijkomen van toxische contaminanten die schadelijk zijn voor de zwangerschap," concludeerden ze.

Reden tot bezorgdheid, maar er blijven hiaten bestaan in het onderzoek

"Microplastics zijn alomtegenwoordig in het milieu en zijn detecteerbaar in weefsels van mensen en wilde dieren," verklaarde Andrea C. Gore, PhD, van de University of Texas, Austin, in een interview. "Voor zover mij bekend, werd dit vroeger nooit aangetoond in de placenta.

"Er zijn twee redenen waarom het opsporen van microplastics in de placenta verontrustend zou kunnen zijn," verklaarde Gore. "Ten eerste kunnen microplastics hormoonontregelende chemicaliën (EDCs) zijn, of ze kunnen andere chemicaliën concentreren die EDCs zijn. Ten tweede is de zich ontwikkelende foetus buitengewoon gevoelig voor natuurlijke hormonen, en verstoringen door EDCs kunnen leiden tot zowel onmiddellijke als latente gezondheidsproblemen.

"Artsen zouden zich zorgen moeten maken over partikeltjes in de placenta, hoewel het aantal deeltjes erg klein was," verklaarde Gore. "Van de zes vrouwen hadden er vier partikels in hun placenta (in totaal 12) waarvan één plastic (polypropyleen) bleek te zijn. Voor de andere 11 deeltjes konden alleen de pigmenten worden geïdentificeerd, zodat er meer onderzoek nodig is om te bevestigen of het plastic was.

"Als ik een arts zou zijn die dit artikel met mijn patiënten bespreekt, zou ik erop wijzen dat, hoewel het zorgwekkend is dat microdeeltjes aanwezig zijn in de placenta, er maar weinig werden gevonden en dat het niet bekend is of een chemische stof vrijkomt uit de deeltjes of de foetale circulatie werkelijk bereikt," verklaarde Gore. "Ik zou het gebruiken als uitgangspunt voor een gesprek over de levensstijl tijdens de zwangerschap en zwangere vrouwen aanmoedigen om geen voedsel te eten dat is opgeslagen en/of bereid in plastic."

De beperkingen van de studie zijn niet alleen de kleine steekproefgrootte, maar ook dat "het type chemicaliën in de microplastics grotendeels onbekend is, waardoor het moeilijk is om te evalueren welke EDCs (indien aanwezig) kunnen zijn," benadrukte Gore. Bovendien "kunnen levensstijl en voeding een grote invloed hebben op de blootstelling aan chemicaliën, zodat dit zorgvuldig moet worden meegenomen in de analyse." Ook "zijn de meeste gedetecteerde deeltjes pigmenten; het verband met plastics (behalve het ene polypropyleendeeltje) moet dus verder worden uitgezocht," verklaarde ze.

"De pathways waardoor microplastics kunnen terechtkomen in weefsels, zijn nog steeds speculatief, en de mechanismen die door de auteurs worden voorgesteld (endocytose, paracellulaire diffusie, binnendringen via de luchtwegen) moeten nog worden aangetoond," concludeerde Gore.

 

De studie werd niet extern gefinancierd. De onderzoekers hadden geen financiële conflicten te melden. Gore had geen conflicten te melden.

BRON: Ragusa A et al. Environ Int. 2020 Dec 2. doi: 10.1016/j.envint.2020.106274.

Dit artikel werd oorspronkelijk gepubliceerd op MDedge.com, dat deel uitmaakt van het Medscape Professional Network.

Microplastics Permeate Human Placentas

Heidi Splete • Medscape Medical News © 2020 WebMD, LLC

Om veiligheidsredenen is uw browser niet compatibel met onze site

We raden u aan een van de volgende browsers te gebruiken: