Nieuws  >  Getuigenis van een jonge huisarts: "Voor een goede fee met een groot hart"

Getuigenis van een jonge huisarts: "Voor een goede fee met een groot hart"

Opinie

BRUSSEL 04/01 - Ze is mooi, die dame. Haar haar heeft de kleur van wolken en ze stapt heel gestatig. Ze glimlacht. Zoals altijd, klaagt ze dat ik te laat ben. Dat is niet juist: ik zeg haar nooit hoe laat ik zal komen. Maar voor haar ben ik te laat omdat ze al van bij het ontwaken op me wacht.

Zoals altijd, schenkt ze me een kop koffie. Ik drink geen koffie. Ze weet dat. "Maar het is koud. Je moet het warm krijgen." "Als ik vertrek, is ze ongerust omdat ik de koffie niet heb uitgedronken en wil ze mijn zakken vullen met chocolade en koekjes "om het de hele dag te kunnen volhouden".

We spreken over van alles en nog wat. Over Pierre, die haar een flesje champagne heeft gebracht.. Over de buur, die gisteren lawaai heeft gemaakt, misschien gaten in de muur. Over haar kat, die zich tegen mijn tas aanschurkt. "Heeft iemand de bak van Minoes al proper gemaakt vandaag?" "Oh, neen, ik ga straks bij mijn buur bellen." "Niet nodig, ik zal dat doen voor ik wegga, als u wil." "Oh, dat zou fijn zijn. Minoes zal tevreden zijn."

We spreken over de tijd. Over de sneeuw die niet komt. Over haar kindertijd, toen haar vader haar op een slee voorttrok in het park van haar geboortedorp. Over de kinderen die een wat speciaal oudejaar vieren. Over het virus. "Het is jammer omdat ik jullie, mijn familie, niet zal kunnen uitnodigen. Ik had graag samen een kerststronk gegeten."

"Ik zou dat ook graag hebben gedaan. We moeten nog wat geduld oefenen. Maar zodra het kan, zullen we kerstmis met wat vertraging vieren, als je wilt. "Oh, ja, ik zal ook Roos uitnodigen." "Ja, we hebben haar al lang niet meer gezien. Heb jij nieuws van haar?"

En we kletsen dan nog wat. Ik ga haar boekje op het bureau halen. Ik open mijn tas en haal mijn materiaal eruit. Ze lacht en ze zegt dat we inderdaad ook wat moeten werken. Dus we gaan werken. Terwijl ik wat noteer in het boekje, installeert Minoes zich in mijn rugzak om te gaan slapen. Dan komt het moment waarop ik afscheid moet nemen. We ruimen alles op en ik trek mijn rugzak aan. Ik maak snel de kattenbak proper. "Ik heb nog wat champingnonsoep in de koelkast gelegd." "Ah, je wist nog dat ik graag champignons eet." Haar ogen glanzen als ik naar buiten ga.

Ze wil nog weten wanneer ik terugkom. Ze maakt zich zorgen over mij en zegt me dat ik voldoende moet rusten. "Doei, Marie."

"Ik wens jou en onze kleine familie als je ze ziet, nog mooie feestdagen." Onze kleine familie … Zo noemt zij ons, haar zorgverstrekkers. Arts, kinesitherapeut, verpleegkundigen, gezinshulp, werkvrouw: we zijn samen iets meer geworden. Dankzij die mooie dame met een groot hart, die eruitziet als een petemoei.

"Veel kusjes. En hopelijk zullen we mekaar in 2021 opnieuw echt kunnen omhelzen."

Ik kijk ernaar uit. Echt.

Over de auteur
 
Dr Marie Hechtermans, huis-en sportarts in Etterbeek. Haar loopbaan omvat drie luiken: huisarts- en sportgeneeskunde, hogeschoolonderwijs en inzet op syndicaal gebied.

MediQuality biedt haar leden de mogelijkheid hun mening te uiten over actuele en/of medische kwesties. Deze opinies weerspiegelen de persoonlijke mening van hun auteur en vallen onder diens verantwoordelijkheid.

Dr Marie Hechtermans • MediQuality

Schrijf u gratis in

Om toegang te krijgen tot nationale en internationale medische informatie op al uw schermen.

Om veiligheidsredenen is uw browser niet compatibel met onze site

We raden u aan een van de volgende browsers te gebruiken: