Dossiers  >   Auto-inflammatoire aandoeningen  >  Klinische kenmerken en diagnose van PFAPA

Klinische kenmerken en diagnose van PFAPA

14/12 - Het PFAPA-syndroom (het letterwoord voor periodic fever with aphthous stomatitis, pharyngitis and adenitis), een syndroom dat gekenmerkt wordt door periodieke koorts, afteuze stomatitis, faryngitis en gezwollen lymfeklieren in de hals), is een auto-inflammatoire ziekte, die voor het eerst is beschreven in 1987. De huisarts zou de symptomen en voorlopertekenen van een opflakkering moeten kennen. Dan kan de diagnose sneller worden gesteld, kunnen nutteloze onderzoeken en behandelingen worden vermeden en kan de ziekte beter worden behandeld.

Het PFAPA-syndroom treedt meestal op bij kinderen van 2 tot 5 jaar en uit zich in recidiverende episoden van koorts, afteuze stomatitis, lymfeklieren in de hals en faryngitis. De koortsepisoden kunnen worden voorafgegaan door irritatie gedurende korte tijd, vermoeidheid, hoofdpijn, verminderde motorische activiteit, buikpijn, nausea en diarree. Een opflakkering duurt over het algemeen 3 tot 6 dagen. Tussen de opflakkeringen vertonen de kinderen geen symptomen. Over het algemeen verdwijnt de ziekte tijdens de adolescentie, maar ze kan aanhouden tot of optreden op volwassen leeftijd.

Wilt u de rest van dit artikel lezen?

Registreer gratis om toegang te krijgen tot de volledige inhoud van MediQuality op al uw schermen

Om veiligheidsredenen is uw browser niet compatibel met onze site

We raden u aan een van de volgende browsers te gebruiken: